Dag 01 - In 25 uur van Amsterdam naar Okayama
We gingen vanochtend om 11:00 van het hotel naar Schiphol toe. We zouden om 14:30 naar Dubai vliegen met een A380:
Het vliegtuig kwam landde wat later en daardoor konden we een half uur later beginnen met boarden. Eenmaal aan boord bleek iemand die zich niet lekker voelde toch maar de gok te hebben genomen om te gaan vliegen.
Dat bleek geen succes, dus die moest weer van de vliegtuig af. Uiteraard moeten dan ook de koffers erbij gezocht worden, dus 14:30 schoof al snel op naar 16:00. Toen was het inmiddels gaan sneeuwen en moest het vliegtuig eerst gede-iced worden.
Uiteindelijk stegen we rond 17:15 pas op, bijna 3 uur te laat. Van de 3 uur speling in Dubai was uiteindelijk nog 25 minuten over. Ik vreesde al voor een 24 uur wachten op de volgende vlucht, maar gelukkig had Emirates alles goed geregeld en kwamen we precies tijdens het boarden aan bij de gate voor de vlucht naar Osaka. De Burj Khalifa hebben we dus gelukkig alleen uit de lucht gezien:
In Osaka ging alles vlotjes: we landden om 17:15 en om 18:15 zaten we al in de Hello Kitty trein naar Shin Osaka:
Er wordt jaarlijks wereldwijd voor meer dan 50 miljard dollar aan Hello Kitty spul verkocht:
Op Shin Osaka zijn we overgestapt op de Shinkansen naar Okayama:
Een Japans broodje voor in de trein, meteen een excuus om de mondkapjes af te doen. Als het goed is gaat maandag de verplichting om die te dragen er eindelijk af!
Tegen 2015 kwamen we aan bij het hotel in Okayama. Goed 25 uur later dan we uit het Ibis hotel richting Schiphol vertrokken. Normaal kwamen we vaak met een rechtstreekse vlucht 's ochtends vroeg aan. Voordeel van 's avonds aankomen is dat je hopelijk wat sneller in het ritme zit.
Dag 02 - Okayama
Helaas. Dat laat aankomen is ook geen garantie voor doorslapen. We werden rond een uur of 3 wakker vanochtend. Daarna nog wel een beetje weggedommeld, maar rond 7 uur zaten we aan het ontbijt.
De Shinkansen, vanuit het hotel:
Ze hebben een Westers-Japans ontbijtbuffet, goeie combinatie:
In de lobby van het hotel staan deze poppen uitgestald, voor Hina Matsuri (girl’s day), op 3 maart:
Bij het station staat een standbeeld van Momotaro. De jongen die volgens de legende is geboren uit een perzik. Okayama staat bekend om de witte perziken die ze in de streek verbouwen.
Hij staat ook op de putdeksels hier:
Mooi schoon is niet lelijk:
Een muur naast het hotel, even de toerist uithangen:
De Okayama Electric Tramway, die hier sinds 1910 rond rijdt, 80 cent voor een ritje:
Je kunt met de tram richting het Okayama Castle en de naastgelegen Korakuen tuin. Vanaf de halte is het een klein stukje lopen langs de rivier:
Dan door de poort in de metersdikke kasteelmuur:
En voila: Okayama Castle, vanwege z'n zwarte kleur ook bekend als “Crow Castle”. Het werd oorspronkelijk gebouwd in 1597. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is het gebouw verwoest. Daarna is het opnieuw opgebouwd, grotendeels uit beton:
Een gouden draakvis op het dak van het kasteel:
Binnen hebben ze nog een kleine tentoonstelling, met onder andere een samuraioutfit:
Naast het kasteel ligt Korakuen. Dit moet een van de drie mooiste parken in Japan zijn. Het ziet er nu nog een beetje dor uit:
Het park is aangelegd tussen 1687 en 1700. Sindsdien is er aan de inrichting weinig veranderd:
In 1884 is het park overgedragen aan de stad Okayama en sindsdien is het geopend voor publiek:
Hoewel het park zelf nog een beetje dor is, zijn er wel mooie dingen te zien, zoals de koivijver:
Het Ryuten huisje, een plek om bij te komen van het wandelen. Het is hier in Okayama vandaag 22 graden, een aardig verschil met de sneeuw gisteren in Nederland!
Vanuit de tuin ben ik nog een stukje buitenom gelopen, waar je uitzicht had op het kasteel:
Het is wat toeristen betreft nog wel rustiger dan voor corona lijkt het. Dat ze hier nog steeds adviseren een mondkapje te dragen helpt niet mee. Zelfs in de buitenlucht heeft 99% van de Japanners nog zo’n ding voor z’n mond. Gelukkig kijken ze verder niet raar op wanneer je dat als toerist niet doet. ’S middags hebben we wat te eten gehaald voor op de kamer en zijn toen maar ’s even wat gaan bijslapen:
Fanta Melon en Yuzu gelei:
Rond een uur of vier zijn we richting de Aeon Mall gegaan. Eén van West-Japans grootste winkelcentra, met meer dan 350 winkels en 66 restaurants:
We waren een half uurtje aan het slenteren in de mall toen m’n schoenzool los liet. Ik had al gezien dat er een stukje niet helemaal vast zat en zelfs al een tube lijm klaar liggen op de hotelkamer, maar dit was onverwachts:
Gelukkig winkels genoeg, dus meteen maar een paar nieuwe schoenen gekocht en verder met winkelen. Tom & Jerry zijn weer populair hier:
’S avonds hebben we tonkatsu gegeten. Japanners schijnen te klagen dat alles duurder wordt, maar als toerist valt het reuzen mee: 3750 yen/26euro voor twee dienbladen vol eten:
Omdat ze ’s avonds het kasteel verlichten zijn we daar na het eten nog even naartoe gegaan. En dat was zeker de moeite waard:
KitKat in aparte smaken bij een winkel, op weg terug naar het hotel:
De brievenbus bij het station:
Tegen 20:00 waren we weer terug bij het hotel.
Dag 03 - Miyajima & Hiroshima
“You can ditch your mask today.” Zei een Aziatische dame in de lift vanochtend tegen ons. Ze klonk ook opgelucht. Dat beloofde dus wat. Zou vandaag de dag zijn dat Japan de mondkapjes thuislaat? We zijn vanochtend naar Miyajima gegaan. Een klein eilandje voor de kust van Hiroshima.
Een 7-Eleven op het Shinkansen station:
In de trein bleek meteen dat Japanners gewoon hun maskers blijven ophouden: van de 100 mensen in een wagon waren er drie zonder mondkapje. Allemaal toeristen en twee ervan waren wij.
Vannacht heeft het geregend en dan koelt het meteen aardig af. Dus maar even opwarmen in de trein met warme thee uit de automaat:
Vanaf Hiroshima moet je met de trein naar Miyajima-guchi, en dan een klein stukje lopen naar de ferryterminal:
De boottocht duurt een minuut of 10 en voordat je aankomt zie je de bekende shrine al staan:
Er varen meerdere bedrijven naar Miyajima, dit was de concurrent, JR:
Op het eiland leven wilde herten. Allemaal behoorlijk tam en inmiddels gewend aan toeristen:
Een tanukibeeldje voor een restaurant:
De Rilakkumawinkel:
Een poort bij de toegang naar het tempelgebied. Hier liepen wel weer aardig wat toeristen rond. Ik geloof dat deze club uit Nieuw Zeeland kwam:
De bekende floating tori gate, nog mooier van dichtbij:
Boven op een heuvel staat een 5 verdiepingen hoge pagode uit 1407. Het gebouw is 27,6 meter hoog:
Vanaf de pagode is het nog een klein stukje lopen naar de kabelbaan waarmee je naar de top van Mount Misen kan:
Een mooi bruggetje onderweg:
En een kleine tempel in het bos:
Het kabelbaantje naar boven. Het ritje duurde een minuut of 20:
Daarna stap je over op een andere kabelbaan voor nog eens 5 minuten:
En dan sta je op de top van Mount Misen, met in de verte Hiroshima. De berg is 535 meter hoog:
Op weg terug naar de ferry hebben we onderweg een broodje met gefrituurde oesters gehaald:
En toen zijn we met de tram naar het centrum van Hiroshima gegaan:
Eerst even bij een poppenwinkel wezen kijken.
En toen zijn we naar het peace park gelopen. De Atomic Bomb Dome staat naast het park:
Het frame van de koepel lijkt nog aardig intact:
Je ziet hier overal gevouwen kraanvogels:
En een kraanvogel bovenop het Childrens Peace Monument:
Een cenotaaf voor slachtoffers van de atoombom:
In het naastgelegen museum liggen verschillende dingen die zijn overgebleven na de atoombom. Een verscheurde blouse, die iemand aanhad die op 700 meter van de inslag stond:
En een uit elkaar gereten buddhabeeld:
6 augustus, 1945 om kwart over 8 gebeurde het:
In het park bij het museum stond dit beeld: “Statue of a Prayer for Peace”:
Vanaf het park zijn we door een lange winkelstraat richting Okonomimura gelopen. Onderweg nog even gestopt voor een Sakura Sakusaku frappuchino, die ze alleen in het voorjaar verkopen:
En toen hebben we okonomiyaki gegeten bij een van de vele restaurantjes die er in het gebouw te vinden zijn:
Op de terugweg naar Hiroshima Station, een geinig pleintje:
Uiteindelijk waren we tegen 18:30 weer terug bij het hotel. Op Okayama Station stond een reclamebord voor Super Nintendo World in Universal Studios Osaka, waar we vrijdag heen gaan:
Dag 04 - Naoshima Art Island
Vandaag zijn we Marine Liner naar Uno gegaan:
Vanaf daar zijn we met de ferry naar Naoshima gegaan. Naoshima is een eilandje in de Seto Inland Sea. Het is bekend om z’n kunstwerken en het Benesse House Museum. De ferry vaart er in 20 minuten naartoe:
Op het eiland hebben we twee elektrische fietsen opgepikt, om het eiland mee te verkennen. Dat bleek een goede keus want er zijn een paar flinke heuvels op het eiland. Ik had vooraf een beetje uitgezocht wat de hoogtepunten van het eiland waren. Eerste stop: “Red Pumpkin”, van Yayoi Kusama:
Op weg naar de fietsen kwamen we langs "Bunraku Puppet", van José de Guimarães:
Ze hebben aardig wat voertuigen vol met stippen gegooid. De busjes:
Auto’s:
En natuurlijk de ferry:
Vlak bij de haven staat “Naoshima Pavillion” van Sou Fujimoto:
Vanaf daar is het een klein stukje fietsen naar Naoshima Bath “I Love YU”. Een badhuis met een bijzondere buitenkant:
Moyanoura Gallery 6:
Met ramen vol met oude aanstekers:
Aan de andere kant van het eiland staan wat oude huisjes die opgeknapt zijn. "Dreaming Tongue, Bokkon-Nozoki":
"The Water", waar een schilder bezig was, maar ik mocht wel even een foto maken:
Een fietsenstalling:
Een stukje en wat heuvels verder kwamen we bij een strandje, mooi helder water:
De "Go’o Shrine", bovenop een heuvel. Geen probleem natuurlijk voor de Japanse fietsjes:
Aan het water staat een tweede beeld van Yayoi Kusama: "Yellow Pumpkin". Het beeld is in 2021 door een typhoon weggeblazen, maar staat sinds oktober 2022 weer op z'n plek:
Vanaf hier was er een stuk waar je niet met de fiets mocht komen. Dus zijn we gaan lopen. Een aardige klim omhoog naar het Benesse House Museum. In de tuin die erbij hoort staan een aantal mooie beelden en je hebt er uitzicht over het water:
"Frog and Cat", van Karel Appel:
“Camel”, van Niki de Saint Phalle:
"Le Banc", van Niki de Saint Phalle:
Aan de zee was nog een klein stukje waar wat kunstwerken stonden. "Three Squares", van George Rickey, die langzaam bewogen:
"Drink a Cup of Tea", van Kazuo Kataze:
"Shipyard works", van Shinro Otake:
"Shipyard Works: Cut Bow":
"Seen/Unseen/Unknown", van Walter de Maria. Toen ik erin liep om een foto te maken stapte ik op een ijzeren plaatje. Pas bij het teruglopen zag ik dat daarop stond dat je er niet in mocht lopen:
Na een klim van 15 minuten kwamen we uiteindelijk bovenop de heuvel bij Benesse House.
Het gebouw is helemaal van beton gemaakt. Ze hebben er werken als "100 Live and Die", van Bruce Bauman:
"Inland Sea Driftwood Circle", van Richard Long:
"Banzai Corner 96", van Yukinori Yanagi:
En "Yellow and Black Boats", van Jennifer Bartlett:
Toen we het museum uitkwamen zijn we terug naar de fietsen gelopen. We hadden een tasje met broodjes en wat snoep in de fietsmand laten liggen. Nou, die was er dus mooi uit gejat.
Misschien door een paar Disney Communisten:
Om 13:00 hadden we gereserveerd bij Chicu Art Gallery. Een groot betonnen gebouw:
De tuin langs de weg erheen hoorde schijnbaar ook al bij het museum:
Met een aparte achtertuin, tussen het beton:
Binnen mocht je verder geen foto's maken, maar ze hadden een paar indrukwekkende kunstwerken. Twee plaatjes de website. "Time / Timeless / No Time", van Walter di Maria:
En "Afrum, Pale Blue", van James Turrell:
Na Chicu ben ik nog naar de Valley Gallery gelopen. Hier was "Narcissus Garden" van Yayoi Kusama te zien. Het werk bestaat uit een paar honderd stalen ballen in een vijver en in de tuin:
En op een soort trap:
Als het waait drijven ze tegen elkaar aan, waardoor je een rustgevend geluid krijgt:
Ik trapte per ongeluk tegen zo'n bal aan. Ze blijken niet hard te zijn, maar deuken een stukje in. Gelukkig deuken ze ook weer uit.
Er stond nog een klein gebouwtje bij waar ook nog wat ballen lagen:
Een ander kunstwerk was “Slag Buddha 88”, van Tsuyoshi Ozawa:
Vlakbij was het Lee Ofun Museum waar je gratis in de tuin kon kijken. Het museum is ontworpen door de Japanse architect Ando Tadoa, die ook de andere musea op het eiland heeft ontworpen:
"Porte vers l'infini”, van Lee Ufan:
Na een lekkere wandeling bergop zijn we teruggefietst naar de ferry terminal. Er vlogen een hoop zwaluwen rond:
Via een tochtje met de ferry van 20 minuten kwamen we weer bij Uno Station aan:
Op de pier stond nog deze vis, “Chinu, The Black Sea Bream of Uno”, gemaakt van drijfafval:
Een uurtje met de trein later, stonden we rond 1630 weer bij het hotel in Okayama:
’S avonds zijn we in de Aeon Mall bij een Kushikatsu-restaurant gaan eten. Een soort fonduen, waarbij je groente (en vlees) in beslag kunt dippen:
Of knakworst in octopus kunt veranderen:
De bediening sprak geen woord Engels, maar met een beetje wijzen op de kaart kwamen we er uiteindelijk wel uit.
Dag 05 - Kurashiki
Japanse snoepjes:
En aparte frisdranken:
We zijn vandaag naar Kurashiki geweest. Dit dorpje ligt een kwartier van Okayama.
De streek heette hier vroeger Bizen. In het Bizen District staan nog een hoop oude huisjes. In de regio wordt bizen-kaki gemaakt: een vorm van Japanse pottenbakkerij die bekend staan om z'n hardheid.
Een mooie binnenplaats bij een van de gebouwen in het centrum:
Er loopt een kleine gracht doorheen waarop je je met een bootje kan laten rondvaren:
In een van de winkelstraatjes zit Kurashiki Pudding:
Ze verkopen kleine potjes met vanillepudding, waar een laagje van een andere smaak bovenop zit:
Een paar tori, bij Ivy Square:
En de bijbehorende Shiroyamainaridaimyojin shrine:
In een winkelstraatje, de Snoopy Chocolat shop:
Achterin de winkel is een klein tuintje:
Snoopy chocolaatjes:
Vlak naast Snoopy zit een Nijntje winkel. Ik wilde de twee broodjes op de foto halen. Alles zit hier in plastic, dus die pakte ik vrolijk met m’n handen vast. Nou, dat was dus niet de bedoeling! Ik moest de tang gebruiken, want stel je voor dat ik met m’n eigen vieze handjes aan het plastic van mijn eigen Nijntje broodjes zou komen.
Er stond 1 boompje aan het water in bloei:
De mooie tuin van een restaurantje:
Geschilderde Kurashiki putdeksels:
Bij Familymart verkochten deze deze poezenpotenbroodjes:
Een paar zwanen in het riviertje:
Yurin-so, een mooi gebouw waar een museum in zit:
Ze hebben hier een klein stukje dat ze Kurashiki Denim Street noemen. Er zitten wat jeanswinkeltjes, en er is er één waar ze blauwe ijsjes verkopen. Om 10 uur open, of nee, toch niet, 10:30. Of misschien toch wat later, nieuw bordje op de deur: 11:40. Maar goed, we hadden de tijd en uiteindelijk waren ze zomaar open om 11:30. Tien minuten te vroeg, waarna het volgende bordje erop ging: back at 11:50. Voordat ik de ijsjes kreeg desinfecteerde ze eerst even haar handen. Waar al rubber handschoenen omheen zaten...
Nog een oud huisje in het centrum:
Omdat het erg lekker weer was, en we tegen 12 uur wel door Kurashiki heen waren, zijn we met de trein naar Soja gegaan:
Je kon daar fietsen huren, om een kilometer of 14 over de Kibi Plains te fietsen richting Bizen-Ichinomiya Station. Op zich een leuk idee, maar zoals de naam al aangeeft waren de plains er vlak. En het waaide lekker door: de hele weg wind tegen. Het uitzicht onderweg wel was wel mooi. De Bitchū Kokubun Temple, met een pagode:
Een mooi geel veld vlakbij:
Het was zo’n anderhalf uur fietsen, en we kwamen redelijk afgemat aan. Door al die tegenwind en de iets te kleine fietsjes die ook niet heel lekker liepen. Niet echt een succes. dus. De vrouw van de fietsverhuur zei nog tegen ons: er gaat elk half uur een trein, behalve tussen 14:20 en 15:20, dan komt er maar één per uur. En ja hoor: we kwamen om 14:21 bij het station aanfietsen, de trein reed dus net weg. Het personeel van de fietsenwinkel verontschuldigde zich een beetje lacherig en zei dat we een uur moesten wachten. Er was verder echt helemaal niks te doen in dat dorpje, dus hebben we op een bankje in de zon op de trein naar Okayama zitten wachten:
Eenmaal in de trein waren we in 15 minuten weer terug bij het hotel:
’S avonds hebben we nog een rondje door de mall gelopen. Grant Hill Fila 1, oorspronkelijk uit 1995, bij de Asbee:
Een hamburgertje bij de Freshness Burger, met melon soda:
En dat was het dan, voor Okayama. Morgen gaan we met de Hello Kitty Shinkansen naar Osaka.
Dag 06 - Osaka
Vanochtend zijn we vertrokken uit Okayama, met de Hello Kitty Shinkansen van 09:53. Ik kreeg het niet voor elkaar om deze via de automaat te boeken, dus dat hebben we door een mannetje op het station laten doen:
Hello Kitty's op de buitenkant. Okayama:
De hele binnenkant is ook aangekleed in Hello Kitty decor:
In de eerste wagon zit een souvenirwinkeltje. Waar je op de foto kan:
Verder zit de boel onder de stickers:
En roze bagagerekken:
Om 11:12 kwamen we aan in Osaka:
See you again!
Vanaf Shin-Osaka was het een kwartiertje met de metro naar Shinsaibashi. We slapen in Hotel Nikko. Lang leve de corona aanbiedingen: toen wij het een half jaar terug boekten was het rond de 170 euro per nacht, nu mag je er 500 per nacht voor betalen!
Bij Parco:
Een pop-up shop van Mofusand:
In Parco zit een Pokemon Center, met een Pokemon Cafe. Ik had thuis een paar dagen geprobeerd om een reservering te maken, maar de site crashte de hele tijd. Nu bleken er opeens een paar plekken over te zijn om 17:30. Dus vanavond gingen we terug. Nu eerst bij de Pokemon Store gekeken:
Daarna zijn we naar Amerikamura gelopen:
En vervolgens naar Junie Moon:
De Blythewinkel:
Omdat we pas om 15:00 konden inchecken zijn we ook nog even naar Skit Osaka gelopen. Sportschoenen kijken. Ze hadden een lading oude Jordans, waaronder gesigneerde Jordan XI Columbia’s:
De schoonmaakploeg van Osaka, in een mini vuilniswagen:
Cake uit een automaat, in een plastic blikje:
Een McLaren in een van de winkelstraten:
Het uitzicht vanuit de hotelkamer, op de 25e verdieping:
Om 17:30 konden we bij het Pokemon Cafe terecht:
Ze hebben hier de schermpjes van Corona nog vrolijk staan. En voor we naar binnen mochten moesten ze even je temperatuur opnemen:
Als een echte toerist even op de foto. De kop gisteren een beetje verbrand:
En toen was het tijd voor het eten:
Een Pikachu cakeje:
En een Snorlax-rijstbak:
Na het eten zijn we nog even bij de Glicoman wezen kijken, net als alle andere toeristen in Osaka:
Het is wel een flink verschil in drukte, tussen Okayama en Osaka:
Omdat de Pokemonmaaltijd niet echt vulde zijn we nog even wat anders gaan halen: takoyaki en yakisoba. Bij een tentje waar Michael Jackson op repeat stond, dus da’s altijd goed!
Dag 07 - Universal Studios Japan
Waren we eindelijk een beetje gewend aan de Japanse tijdzone, zag ik dat er vandaag om 12 uur kaartjes voor Drake in Las Vegas (in augustus) in de verkoop gingen. Daar is het alleen 16 uur vroeger dan hier, dus dat was om 04:00 onze tijd. Om kwart over drie wakker geworden, laptopje aangezet, lading tabbladen geopend en succes!
Daarna nog een uurtje of twee geslapen en toen zijn we naar Universal Studios Japan gegaan. Het park ging rond 08:30 open, dus we waren er op tijd. Samen met de rest van Osaka:
Ze hebben hier sinds maart 2021 een Super Nintendo World:
Shigeru Miyamoto, de ontwerper van de Mario-games was betrokken bij het ontwerpen van het park en de attracties.
Door het hele park heen zie je bekende dingen uit de Mario-spellen:
Maar, ze hebben ook nog wat andere attracties, zoals Amity Island:
Uit Jaws:
Na de attractie even op de foto, “Please, actu scarud”:
Een ander nieuw onderdeel van het park is “The Wizarding World of Harry Potter”. Waar ze een dorpje hebben nagebouwd:
De Hogwarts Express:
En natuurlijk het kasteel:
In het kasteel was de “Harry Potter and the Forbidden Journey” attractie. Een soort achtbaan door een 3D-achtige film heen. Op de schermen werd de wereld geprojecteerd, waardoor het leek alsof je door het kasteel en de bossen eromheen vloog op een bezemsteel. Mooi gemaakt, maar ik was blij dat het voorbij was want ik werd er aardig misselijk van.
Vanaf Harry Potter liep je zo San Francisco binnen. Op de achtergrond zie je de snelweg waar auto’s rijden:
Inmiddels was het tegen 11:00 en wilden we wat eten. Er stond een hotdogwagentje met een beste rij ervoor. Ruim een half uur laten waren we aan de beurt. “One hotdog, and one hotdog without cheese” werd beantwoord met een vragende blik. “No cheese? Cheese allergy?”. Ik dacht als ik nou ja zeg, dan krijg je zéker geen kaas. Maar helaas: ze rende naar de telefoon en ging de manager bellen, waarschijnlijk om te checken of ze wel veilig een hotdog zonder kaas kon uitdelen aan iemand die allergisch is.
Dus toen ze terug kwam heb ik via Google translate laten zien dat het niet om allergie ging, maar gewoon om "lust geen kaas". OK, dus nog een keer bellen met de manager. Vervolgens kwam de manager zelf even checken of d’r echt niemand allergisch was. En toen kregen we de hotdogs mee. Eén zonder, en één met kaas:
30 minuten in de rij staan voor eten was hier trouwens standaard. Echt apart om te zien dat Japanners dat zonder morren doen. Vooral omdat je bij elk standje wat anders kunt krijgen, dus elke keer opnieuw staan ze minimaal een half uur in de rij: Super Mario popcorn, 45 minuten. San Francisco taco’s, 30 minuten. Super Mario sweets, 60 minuten. En daarnaast heb je de rijen voor de attracties. Jurassic Park: 110 minuten:
Dit was een wildwaterbaan, dus we waren voorbereid. Gelukkig zaten we helemaal achterin:
Want er vloog aan het eind aardig wat water overheen:
Een bewegende dino in de giftshop:
En een lopende dino, met twee Japanners erin, denk ik:
Voor Super Nintendo World moest je een timed entry ticket hebben. Ik had een maand of drie geleden online Express Passes kunnen kopen voor 7 attracties, waaronder twee in Super Nintendo World, zodat er ook een timed entry bij in zit. Wij mochten om 13:00 het Nintendohoekje van het park binnen:
Met de Express Pass hoef je nergens in de lange rij te staan. Je skipt een heel stuk en komt vooraan in de rij bij de attracties terecht, zodat je in de parktijk niet langer dan 10-15 minuten moet wachten. Om Super Mario World in te gaan loop je door een rioolbuis…
En dan sta je opeens in een computerspel:
Je kunt het kasteel van Bowser inlopen voor Mario Kart: Koopa’s Challenge:
Bovenaan de trap een standbeeld van Bowser:
De trofeeēn uit Super Mariokart:
Een leuk lampje:
Je rijdt door de attractie op een kart op een rails. Voor je ogen heb je een doorzichtig schermpje waarop een race geprojecteerd wordt. Met de knoppen op het stuur kan je dan tegenstanders beschieten. Op zich leuk verzonnen:
Eens in de zoveel tijd lieten Mario en Luigi zich zien in het park:
Het kasteel van princess Peach:
De tweede attractie die ze hebben is Yoshi’s Adventure. Hier rij je in een karretje door Yoshi’s wereld heen:
Lekker rustig, niet al te gek:
Toen we in de middag terug naar het hotel wilden gaan begon er net een parade. Heel bizar. Het heette de NO LIMIT! Parade. De straat stond vol met mensen met mondkapjes:
Yoshi op z'n kart:
Aan het eind begonnen ze te zingen: "No Limit, let’s go!". Vervolgens gooiden ze de touwtjes die het publiek op afstand moesten houden los, zodat iedereen rondom de wagens kon gaan staan. Het idee leek mij dat ze wilden aangeven: yo, kappen met die mondkapjes en doe weer eens normaal. Maar die boodschap komt nog niet echt aan:
Omdat we in het park geen zin hadden om in de rij te staan voor eten hebben we naast het hotel maar een paar lekker broodjes gehaald:
’S avonds zijn we nog even door de buurt gelopen:
En Okonomiyaki gaan eten:
Bij een boekhandel verkopen ze “tijdschriften” waar vaak wat extra’s bij zit. Of in dit geval: tassen waar een tijdschrift omheen zit. Zoals de Mini Boston Shoulder Bag Book:
In Parco stond een takoyaki standje van Lego:
En een gigantische hamburger:
Osaka Castle op de putdeksels:
Dag 08 - Een dagje Osaka
Vanochtend maar eens rustiger aan gedaan. Het regende en winkels in Osaka zijn doorgaans pas vanaf 10/11 uur open. We hebben eerst de metro naar Umeda gepakt om bij de Osaka Pokémon Store te kijken. Dit is een grotere winkel dan die in Shinsaibashi. En ook een stuk drukker:
Naast de Pokémon Store zat een Nintendowinkel:
Ik dacht even naar binnen te kunnen lopen, maar helaas: dat gaat op tijd. Eerst een ticket halen en dan straks terugkomen:
Doraemon, in de winkel ernaast:
Na een half uurtje in de buurt te hebben gelopen mochten we naar binnen. Bij nader inzien toch wel mooi dat ze de bezoekersaantallen reguleren, want zo kan je tenminste nog een beetje bekijken wat er allemaal te koop is.
Van Nintendo zijn we naar Mandarake Umeda gelopen. Ze hadden aardig wat Blythepoppen te koop in het tweede gebouw, waar je met een roltrap naartoe moet:
Vanaf Umeda zijn we met de metro naar Namba gegaan en toen door de winkelstraat richting Shinsaibashi gelopen. Zaterdagmiddag, topdrukte!
’S avonds zijn we naar een Korean BBQ restaurant gegaan:
Flinke stukken vlees, erg lekker!
Daarna zijn we nog even naar Amerikamura gelopen. Soms zijn ze hier in het weekend met mooie auto’s aan het rondrijden. Helaas stond er nu alleen een gast met z’n scooter:
Dag 09 - Kyoto
Vandaag was het schitterend weer. Dat kwam goed uit, want we hadden een dagje fietsen in Kyoto gepland. In de trein erheen speelde nog een reclamefilmpje voor Universal Studios. No Limit! Zie het gebrek aan mondkapjes in de video:
Toen we in de rij stonden om de fietsen op te halen stond er toevallig een Nederlander voor ons die 3 maanden in Japan had gewerkt en nu bijna terug naar huis ging. Hij snapte ook niet waarom Japanners nog steeds de mondkapjes op hielden.
We hebben een kilometer of 35 gefietst vandaag. Eerst langs de rivier naar Arashiyama:
De bomen achter de Togetsu-Kyobrug lijken langzaam een beetje rozig te kleuren:
Een grappig cakeje in de vorm van een wolk bij Kumonocha. Dit was matchasmaak, maar er bleken helaas ook wat bonen in te zitten:
Arashiyama Miffy Sakura Kitchen
En iets verderop, het Rilakkuma Tea House:
Met achterin een variant op het bamboebos dat hier vlakbij ligt:
Na een aardappel-wagyu kroketje zijn we weer op de fiets gesprongen:
Naar de Ryoan-ji tempel, die bekendstaat om z’n grindbak. Waar dan allemaal hippies naast gaan zitten om naar het grind te staren:
Ryoan-ji betekent Cloud Dragon Temple:
Er stond 1 boompje in bloei:
Een geinige waterafvoer, die je in Japan vaker ziet:
Zo’n anderhalve kilometer verderop ligt de Kinkakuji, beter bekend als de Golden Pavilion. Er komen jaarlijks meer dan 5 miljoen bezoekers. Naja, nu misschien nog even niet, maar het was er flink druk:
Bij het wachten voor een stoplicht, Buzz Lightyear en Woody op de vlucht:
Van de Golden Pavilion zijn we naar de Silver Pavilion gefietst. Dat was een kleine 7 kilometer verderop:
Dit paviljoen was wat minder indrukwekkend dan de gouden versie, maar de tuin eromheen is wel een stuk mooier:
Kōgetsudai, een twee meter hoge toren van zand:
En de mostuin om de tempel heen:
Bij de uitgang stond nog een bamboe bosje:
De laatste tempel waar we heen gegaan zijn was de Okazaki-Jinja Shrine:
Beter bekend als de Bunny Temple:
Op weg terug naar het Station kwamen we nog langs een grote tori:
Een laagliggende auto die voorbij kwam rijden:
’S avonds hebben we nog even kort bij Amerikamura staan kijken. Er was een Japanse versie van de Backstreet Boys aan het optreden:
Een meisje met een soort lowrider motor:
En toen zat het erop voor wat Osaka betreft.
Morgen gaan we naar Tokyo. Als het meezit kunnen we Mount Fuji zien vanuit de trein:
Dag 10 - Shinjuku
Zo, de laatste ochtend in Osaka. 07:51 waren we beneden:
Tegen 9 uur stonden we op Shin Osaka. Ze maakten er reclame voor een handig autootje. Al vraag ik me af hoe dit in de praktijk gaat werken:
De Shinkansen vertrok om 09:24 in Shin Osaka:
Onderweg hadden we net na Shizuoka mooi uitzicht op Mount Fuji:
Er ligt 5 maanden per jaar sneeuw op de top van de 3776 meter hoge vulkaan:
De N700A heeft een topsnelheid van 285 km/uur. De 510 kilometer van Osaka naar Tokyo legde hij af in 2 uur en 21 minuten (gemiddeld 212 km/uur):
Eenmaal in Tokyo wilden we inchecken, maar dat kon, zoals vrijwel standaard in Japan, pas vanaf 15:00. Dus zijn we maar wat door de buurt gelopen. Een Hatsune Miki, bij Marui One:
Een meisje in lolitaoutfit op straat:
Er stond een nieuwe toren in Shinjuku: de Tokyu Kabukicho Tower. 48 verdiepingen, waarvan de meeste van een nog te openen hotel:
Jordan 2 Lucky Green, bij Atmos:
Een 3D kattenreclame op een scherm in Shinjuku:
Op weg naar het Metropolitan Government Building:
Piss Alley in Shinjuku:
Peace!
Het 202 meter hoge Government Building:
Van boven heb je mooi uitzicht over de stad. Met Shinjuku Gyoen, het park waar we eigenlijk heen wilden gaan. Maar dat is schijnbaar gesloten op maandag:
In de toren speelde iemand op de piano:
Beneden was een mini tentoonstelling van Barbies. Die worden ook steeds woker:
Op weg terug naar het hotel, Old vs New Kitties:
Bij Louis Vuitton stond Yayoi Kusama collectie op de gevel:
En binnen hadden ze het ook aardig aangekleed:
Parfumflesjes:
En als je moe bent, een Yayoi Kusama pyjama:
’S avonds zijn we naar Komeda’s Caffee gegaan om te eten. Een aardbeien milkshake en melon soda met softijs:
En een paar stukken vlees met salade:
Na het eten nog even naar Tokyu Hands, om leuke nieuwe dingen te bekijken. Ze hadden wel mooie bonsai boompjes staan. Alleen lastig meenemen naar huis en verboden door de douane:
Het NTT Docomogebouw, 272 meter hoog:
En Shinjuku JR Station:
Dag 11 - Ikebukuro & Akihabara
Vanochtend zijn we met de metro naar Ikebukuro gegaan. Ondanks de drukte is het hier altijd brandschoon:
In winkelcentrum Sunshine City verkochten ze Hello Kitty cakejes:
En donuts:
Op de tweede etage zat een Pokemonstore. Het was rond 10:30, dus we dachten dat het er niet zo druk zou zijn:
Maar helaas, ook hier was het alweer afgeladen vol. Naast de winkel zat een Pikachu Sweets cafe:
Een Pokemonversie van Holle Bolle Gijs:
We stond hier 45 minuten in de rij voordat we konden bestellen:
Toen we eenmaal aan de beurt waren bleek dat van de twee kassa’s die open waren alleen de rechter kassa Pokemon koeken verkocht. Geen idee waarom, want het waren voorverpakte doosjes die ze tussen kassa 1 en 2 uit een la pakten. Dus toen moesten we naar kassa 2, waar een vrouw letterlijk bijna 10 minuten bezig was om een bestelling van 5 items te plaatsen.
Pikachu kon er nog om lachen, wij waren er wel een heel eind klaar mee!
Uiteindelijk hebben we dit gekocht: een cakeje, milkshake en een Pikachukoek:
De koek zag er leuk uit, maar d’r zat weinig smaak aan:
Een Nijntje boeketje:
Bij Mandarake in Ikebukuro. Of je even 1700 euro over hebt:
De rijen in Japan. Je ziet ze echt overal. Hier stonden ze in de rij voor snoepjes:
Voor het station was een of ander dansfestival bezig:
Vanaf Ikebukuro zijn we naar Akihabara gegaan. Levensgrote Sylvanians, op het station:
En poppen bij Azone:
Onder het spoor door, op weg naar Mandarake:
Tegen 16:00 zijn we terug naar het hotel gegaan. Een mini shrine, ergens onderweg:
’S Avonds zijn we bij The Smile een hamburger gaan eten en daarna nog even naar Don Quijote:
Godzilla, boven hotel Gracery:
En een jong ventje die in z’n Ferrari door de straat aan het scheuren was:
Dag 12 - Shinjuku Gyoen, Shibuya, Meguro
Vandaag zou het 23 graden worden. Een mooie dag om eens wat kersenbloesemspots te gaan bekijken. We begonnen bij Shinjuku Gyoen:
Het park ging om 9 uur open en er stond een beste rij voor de ingang. Gelukkig kon je ook met de Suica OV-kaart betalen, dus we waren zo binnen:
Een van de mooiere bomen in het park, waar de eerste blauwe zeiltjes al klaarlagen:
Door het park heen zijn verschillende plekken waar bomen in bloei staan:
Een beetje afhankelijk van het type boom dat er staat:
Vanuit het park hebben we de metro gepakt:
Naar Shibuya, waar we op de nieuwe Shibuya Sky toren wilden gaan kijken:
Helaas was die al uitverkocht voor vandaag. Schijnbaar moet je verplicht online kaartjes kopen, al leek het er op de site op dat dat optioneel was. Bij een gallerij op de 14e verdieping had je ook al een mooi uitzicht op de Shibuya Crossing en dat was gratis. We hebben uiteindelijk ook maar kaartjes gekocht voor dinsdag. Eens kijken hoe het uitzicht vanaf de top is.
We wilden naar Junie Moon, maar omdat die pas om 12 uur open zijn, zijn we eerst Shibuya ingegaan:
Bij de Nintendoshop in Parco was het niet heel druk:
Waarschijnlijk omdat Parco zelf pas om 11 uur open gaat, maar je via de trappen aan de zijkant al eerder naar boven kon om bij Nintendo te kijken:
Er stond een apparaat waar aan de hand van een foto van jezelf een Pikachu gegenereerd werd. Blauw shirt, spijkerbroek, klopt aardig:
Kobe & LeBron beelden, van een meter of twee hoog:
Geen idee wat dit voorstelde, maar het was ook een beeld op ware grootte:
Een winkel in Parco:
Angelic Pretty, het moet je smaak zijn denk ik.
Een politieauto, met zwaailicht dat een stuk omhoog gezet kan worden:
Vanaf Shibuya zijn we naar Daikanyama gelopen:
De gebouwen zijn hier zo hoog dat je op sommige plekken de zon niet ziet, maar de zon wel via de spiegeling in de ramen op straat terecht komt. Dat geeft soms heel apart licht:
Junie Moon. Waar Valeri dacht Blythe kleertjes te kunnen kopen, maar die waren "Sorry, not for sale". Dat stond er dus niet bij en ze zeiden ook niet waarom ze niet te koop waren. Uiteindelijk heb ik via instagram aan de maakster gevraagd hoe het zat en ze blijken in april via een loterij verkocht te worden.
Bij een schoenenwinkel in Daikanyama, oude Jordans in babyformaat:
Van Daikanyama was het een klein stukje lopen naar Meguro, waar de bomen langs de rivier in bloei stonden:
Er stonden mannetjes om de bezoekersstromen te regelen. Het lijkt wel alsof Japan ook blij is dat corona voorbij is, want overal is het druk:
We dachten even bij een grote Starbucks Roastery te kunnen gaan zitten. Daar moet je vooraf reserveren, dat was altijd al zo. Maar nu was de wachttijd wel erg lang (180-240 minuten). In 2019 waren we hier een maand nadat de vestiging geopend was. Rond dezelfde tijd in de ochtend, ook met sakura. Toen was de wachttijd 15 minuten!
Van Meguro hebben we de metro naar Harajuku gepakt.
In de kleine straatjes hier zitten een aantal schoenenwinkels. De Jordan 4 Pine Green, deze zijn afgelopen weekend uitgekomen:
Ze hadden ook een paar exclusievere schoenen staan. Louis Vuitton Air Force 1, ontworpen voor Virgil Abloh. €6000:
Fragment x Travis Scott Jordan 1's van €2500:
En Jordan 1 Reto High Diors voor €7000:
Op de Takeshita Dori was het behoorlijk dringen geblazen:
De bekende poort aan het begin van de winkelstraat:
’S avonds wilden we Tonkatsu eten. Die zat in Isetan vlakbij het hotel. Maar toen we d’r aankwamen bleken ze ook Isetanprijzen voor hun eten te hanteren: alles was 2x zo duur als normaal. Dus toen zijn we toch maar even naar de vestiging in de Subnade gelopen. Net zo lekker, half zo duur!
Dag 13 - Jiyuguoka, Kichijōji & Nakano Broadway
Er werd een dag vol regen voorspeld, dus daar hebben we de planning maar op aangepast. Eerst zijn we naar Lupicia in Jiyuguoka gegaan om thee te kopen.
Daarna met de metro naar Kichijōji, waar je grotendeels overdekt kunt winkelen.
Onder het station loopt een hele winkelgalerij, met verschillende standjes met etenswaar:
Kattenblikjes, met matcha cake erin:
Als het regent pakken ze de papieren tasjes mooi voor je in:
Aangezien we toch in de buurt waren nog even bij Skit schoenen gaan kijken:
Bij Yuzawaya in de lift. Wat moet dat hier een hel zijn geweest tijdens corona: met 5 man tegelijk, dan stond je waarschijnlijk een half uur te wachten voordat je een keer de lift in mocht:
Een beetje overdreven plaatje om neusspray uit te beelden. Alsof er een tsunami door je hoofd komt:
’S middags zijn we naar het overdekte Nakano Broadway gegaan:
Hier hadden ze bij de 7-Eleven zomaar frisdrank zonder calorieën te koop! Mooi dat dat hier ook eindelijk begint te komen, want 2 weken Cola Zero begint te vervelen:
Op de 4e verdieping van Nakano Broadway zit een Murakamiwinkel:
Die was helaas vandaag gesloten:
Misschien van het weekend nog een poging wagen als we puf hebben.
Een voordeel van die regen: het is rustig op straat!
’S avonds hebben een pizza gehaald bij de Domino’s vlakbij. “New York style” stond er, maar dr stond geen maat bij. Ik dacht aan de prijs te zien dat dat qua maat wel mee zou vallen, maar dat ding was gigantisch. Een beetje door elkaar geschud tijdens ’t lopen ook. Niet opgekregen:
Na het eten hebben nog een klein rondje door Shinjuku gemaakt, de Disney Flagship Store:
Dag 14 - Atami
Japan, het blijft soms raar, dat eten hier. Dit zou een broodje met brie moeten zijn. OK, het zag er al niet echt uit als brie, maar ik dacht wie weet hebben ze het gesmolten en er daarna wat mee gedaan ofzo. Nou niet dus, het was gewoon een broodje met slagroom:
Er reed een Yayoi Kusamabus door Shinjuku, waarschijnlijk naar het Museum in Matsumoto:
Vandaag hadden we met Momoko afgesproken in Atami. Eerst met de metro naar Shinagawa:
En vanaf daar met de Shinkansen naar Atami.
Dit keer met een stoptrein, dat gaat opeens een stukje langzamer dan van Osaka naar Tokyo met de Nozomi.
Maar goed, na een tripje van 40 minuten met de Shinkansen waren we in Atami. Vlak voordat we aankwamen appte Momoko dat ze d’r man ook had meegenomen en ze bij de ticketgate stonden te wachten. Vanaf het station zijn we naar het water gelopen. Atami Castle, 100 meter boven de zeespiegel. In 1959 gebouwd voor toeristen:
Tussen de middag hebben we geluncht bij een restaurantje aan het water. Omurice, een omelet met rijst erin gevouwen:
Na het eten zijn we nog een beetje langs het water gaan lopen:
Rond 14:30 zijn we richting Yokohama gegaan om de nieuwe Gundamrobot te bekijken:
De 18 meter hoge Gundam beweegt eens per 20 minuten. Wel cool om te zien. De vorige kon alleen wat met zijn hoofd bewegen, deze loopt een paar passen naar voren en knielt vervolgens.
Vanaf Yokohama was het nog een uur terug naar Shinjuku, waar het een beetje aan het regenen was.
Dag 15 - Fila's & Jordans
Vandaag een dag die niet helemaal liep zoals gepland, maar ook wel weer leuk om mee te maken. Vanochtend ben ik naar Daikanyama gegaan om een paar schoenen op te halen. Die hadden ze op hun website staan, woensdag naar de winkel geweest maar nee: “sorry, online only”. Gevraagd of ze ze misschien naar de winkel kon laten komen, en dat kon: the day after tomorrow. Ik had voor de zekerheid een dagje extra aangehouden dus ik stond net voor half elf, in de regen, voor de deur. De winkel was al open dus ik liep vrolijk naar binnen: “sorry, we are closed”. Moest ik nog 2 minuten in de regen blijven staan tot ze écht open gingen. Maar goed, gelukt. Grant Hill 1’s:
Van de week zag ik dat er vandaag een nieuwe Jordanwinkel geopend zou worden in Shibuya/Harajuku: Jordan World of Flight. Dat leek wel leuk om even te gaan kijken. De winkel ging om 12:00 open. Wij kwamen kwart voor 12 aan en we hadden het natuurlijk kunnen weten: er stond een rij.
We zijn toch maar in de rij gaan staan. En het leek in het begin redelijk door te lopen: er werden vooraan QR codes uitgedeeld door 1 mannetje, waarmee je een tijd kon reserveren om terug te komen. Na een uur kwamen we aardig in de buurt van de codeman, maar toen stopte het uitdelen opeens.
Braaf als ze zijn bleef iedereen gewoon in de rij staan, niemand die even ging vragen wtf nu de bedoeling was. En dat duurde nog een keer een uur. En toen opeens, werd het QR-codesysteem losgelaten en mochten er mensen naar binnen zodra er iemand naar buiten kwam. Om 14:12, dus dik twee uur nadat we aankwamen mochten we dan eindelijk naar binnen:
De winkel heeft iets meer dan 800 vierkante meter winkeloppervlak en is de eerste Jordan store in Japan:
Wereldwijd is het de tweede World of Flight winkel. De andere is vorig jaar geopend in Milaan.
The Flight Lounge, waar je met een beetje geduld een foto kunt maken zonder anderen erop:
De Air Jordan 5 T23, uit 2011, ter ere van het Tokyo 23 basketbaltoernooi in dat jaar:
En een nieuwe schoen, die net uitgekomen is: de Air Jordan Tokyo ’96, naar de eerste keer dat Jordan in Japan was:
Een tekstje van de man zelf:
Vorig jaar had Jordan Brand een omzet van 5 miljard dollar. Michael Jordan verdiende er dat jaar 150 miljoen dollar mee, bijna 2x zoveel als in zijn hele NBA carrière ($86.7 miljoen). En dan te bedenken dat hij liever bij Adidas had willen tekenen:
Er was een hoek waar je schoenen en jassen kon customizen, met patches:
En ze verkochten d’r veters, sleutelhangers en pins. Maar daar moest je nog een keer voor in de rij staan, en dat hadden we inmiddels wel gezien:
D’r was nog een "green room", waar je zomaar meteen aan de beurt was. Je kon er foto’s maken, en de achtergrond veranderde afhankelijk van de basketbal die je in je handen had:
Ruim een uur later kwamen we de winkel uit en toen zijn we naar de Starbucks gegaan om even bij te komen. Sakura-matcha donut erbij:
Daarna nog even naar Toy Sapiens, de winkel van Hot Toys:
Tom & Jerry:
En toen zijn we naar Shibuya gelopen. Bij Mandarake hadden ze een geinige pinautomaat die je in Japan vaker ziet. De nummers die je moet intoetsen staan niet op volgorde. Ik neem aan om te voorkomen dat mensen je pincode kunnen afkijken:
’S avonds zijn we sushi gaan eten. Ondanks de sushi-likkers die de laatste tijd in het nieuws waren smaakte het allemaal nog steeds goed:
Op de kruising bij Shibuya station was het nu wel behoorlijk druk:
De weersverwachting in Japan, waar ze ook even aangeven of je de was al dan niet buiten kunt drogen!
Dag 16 - Tokyo & Asakusabashi
Nog een dag met regen in Tokyo. Gelukkig konden we er een beetje op plannen. Eerst zijn we met de metro naar Tokyo Station gegaan. Even kijken bij de winkels in Chara Street.
Helaas hadden meer mensen dat idee schijnbaar, of Tokyo was deze zondagochtend uitgelopen om te shoppen, want het ging om 10 uur open, en om 10:30 stonden er al driedubbeldikke rijen bij sommige winkels:
Die rij hierboven was bij Chiikawa, een vage manga uit Nagano waar ze dit soort dingen verkopen:
Bij Rilakkuma, een grappige thermometer:
We wilden ’s ochtends ontbijten op het station bij Dean & Deluca, maar daar zat alles tot de nok vol. Toen dachten we een Mc Breakfast te kunnen halen, mocht je ook weer in de rij staan:
Vaak zijn alle zitplaatsen bezet. Gasten gaan hier ook gewoon zitten met een koffie of 1 portie friet, om vervolgens een boek te gaan lezen, op hun laptop te werken of een tekenfilmserie te kijken. Ze hadden nu wel bordjes staan dat je niet in je eentje aan een tweepersoonstafel mocht zitten:
Van Tokyo Station zijn we naar Takashimaya gelopen. Onderweg door een mooi straatje:
Wel nat allemaal:
Want het regent lekker door:
Snorlax snurkt lekker verder, in Takashimaya:
Vanaf Takashimaya zijn we naar de Liccawinkel gelopen. Ook hier was het binnen drukker dan we gewend zijn van vorige keren. Binnen mocht je geen foto's maken:
Daarna nog even naar Asakusabashi om bij Shimajima plastic zakjes in te slaan en bij wat winkels in de buurt te kijken:
En toen met de metro naar Nakano Broadway om toch eens te kijken bij die Murakamiwinkel die pas gesloten was:
Er stonden 3 mensen in de rij en een man of 10 binnen. Dus dat leek allemaal rap te kunnen gaan. Maar helaas. Ook nu stonden we weer dik 20 minuten te wachten, voordat we naar binnen mochten. Omdat dit soort kneuzen letterlijk 15 minuten voor een kast staat te dubben of ze nou een geel of een wit kussentje moeten kopen. Of misschien toch maar helemaal geen kussentje. “Wat denk jij”. “Ik weet het niet, kies jij maar”. “Nee, zeg jij dan”… Lastig, lastig:
De winkel van binnen was wel geinig om te zien:
Maar alles was wel erg duur geworden dus wij waren d’r rap doorheen.
’S avonds zijn we nog een keer bij Komeda’s Koffee geweest, super lekkere broodjes, katsupan:
Daarna de 100 yen winkels (Cando, Seria) in de buurt nog even bezocht. Totdat we eruit werden uitgezet omdat ze dicht gingen om 20:00.
Dag 17 - Ginza
Vanochtend zijn we naar het keizerlijk paleis gegaan. Of beter: naar de kersenbloesems die langs de grachten bij het paleis zijn geplant:
Het is er redelijk rustig, dus je kunt er mooi wandelen:
De Hanzōmon Gate, waar de shogun vroeger uit ontsnapte als dat nodig was:
Hibuya Godzilla Square, met het grootste Godzillastandbeeld van Japan. Viel in het echt een beetje tegen, qua grootte:
De Diorwinkel in Ginza, met een mooie gevel:
Een Nissan Fairlady Z:
Aibo hondjes bij Sony, helaas nog steeds niet te gebruiken buiten Japan. Ik las dat je er naast de aankoop (1500 euro) ook nog een maandelijks abonnement van 25 euro per maand voor nodig hebt:
De Seiko clocktower, midden in Ginza:
Cupido, altijd op de loer:
Bij Hankyu hadden ze een reclame buiten hangen voor Gloomy Bear, die 15 jaar bestaat:
Binnen was er helaas weinig bijzonders te zien:
Sanrio World Ginza:
Momoko had het pas over “Robohon”. Een robotje dat ook als telefoon gebruikt kan worden:
Ik zag dat je je kon inschrijven voor een demo, dus om 13:00 konden we terecht. Het meisje dat de uitleg gaf sprak alleen Japans en bleef maar doorratelen alsof wij het konden verstaan. Dus toen heb ik maar via Google Translate gevraagd of ze een demo kon geven en Robohon misschien kon laten dansen en praten.
Dat kon allemaal, erg geinig om te zien ook. Maar ja, net als Aibo: lastig te gebruiken buiten Japan en ook vrij prijzig: 1400 euro ongeveer.
Naast de uitgang van het gebouw stond Wakaitokeidai CITIZEN (Young Clock Tower). Een van de eerste projecten van Citizen Watches, uit 1966:
Bij Tully’s hadden ze Tom & Jerry sakura thee:
Ginza Sneaker Hills, op de 8e verdieping van Hankyu:
Een van de leukste sneakerwinkels van Japan! Ze hadden veel verschillende modellen staan, maar ook custom sneakers, zoals een Travis Scott Jordan 1:
En een aantal verschillende Off White customs:
Er zat een mannetje die sneakers aan het customizen was. Je kon bijvoorbeeld je Yeezy’s laten aanpassen naar golfschoenen:
Aparte Jordan XIII’s:
En een verzameling Jordan 1 Chicago’s van 1985 tot 2022:
Een terrasje in het Tokyo Kotsu Kaikan gebouw, met uitzicht op de voorbij razende Shinkansentreinen:
Een mooie auto in de straten van Ginza:
En een sakurataxi:
Bij Muji hadden ze een tentoonstelling: "small Muji", met allemaal scènes die gemaakt waren van Muji-artikelen:
Het Ginza metrostation:
Een geinig gebouw in Shinjuku:
’S avonds zijn we naar Gut’s Soul gegaan. Een Korean BBQ restaurant in Yoyogi:
Reminder voor een volgende keer. Welke moet je hebben? Deze:
Dag 18 - Kamakura
Vanochtend zijn we op het Shibuya Sky Building geweest. 44 verdiepingen hoog, wel aardig uitzicht, maar eigenlijk te hoog om de kruising beneden goed te kunnen zien. Shinjuku op de achtergrond:
Het regende een beetje. En dan heb je dus pech. Normaal kan je op een platform buiten kijken. Nu moet je binnen door de beregende ramen gluren.
Niet echt een succes, dus dat hadden we vrij snel gezien. Tegen de middag zijn we met de trein naar Kamakura gegaan. Een klein stadje aan de kust, waar we een fiets hebben gehuurd en in 3 uur langs een serie tempels zijn gefietst. Als eerste langs de Hasedera:
Volgens de legende stamt de tempel uit 729-749:
Al wijzen overgeleverde documenten eerder op 1185-1333. Hoe dan ook, het is een erg mooie tempel:
Met mooie stukken mos en vijvertjes:
Een stukje terug in de straat ligt de Kotoku-in tempel:
Vooral mooi vanwege het 13 meter hoge buddha beeld dat er staat:
Daarna zijn we naar de Zeniarai Benzaiten Ugafuku Shrine gefietst. Een beste klim omhoog. En bovenaan de berg moet je door een gang in een rots heen lopen om bij het tempelcomplex te komen:
Bij deze draak wasten jongeren papiertjes, waar teksten op verschenen:
Hier is Valeri wat geld aan het wassen. Als het goed is wordt dat dan vermenigvuldigd, dus we gaan de komende tijd eens kijken of het gewerkt heeft!
Het hangt van geluk aan elkaar in deze tempel. 1000 kraanvogels, voor geluk en gezondheid:
In het midden van de stad staat de Tsurugaoka Hachiman-gū Shrine, met een lange weg die erheen loopt tussen de kersenbloesems (en de toeristen):
We zijn er alleen langsgefietst op weg naar de Hokoku-ji tempel, de mooiste tempel in Kamakura:
Het complex is ongeveer 13000 vierkante meter. De tempel is opgericht in 1334:
Er zitten mooie tuinen omheen, met onder andere een bamboebos:
En veel beeldjes, in mos:
De laatste tempel van de trip was de Jomyo-ji. Een buddhistische tempel uit 1188:
Aardig om te zien, maar na een aantal tempels gezien te hebben word je een beetje tempelmoe. Dus zijn we terug naar het station gefietst. Daar hadden ze een kunstwerk van flessendoppen:
Na goed een uur met de trein waren we terug in Shinjuku, waar we nog maar een keer okonomiyaki zijn gaan eten bij Boteyu in de Subnade:
Daarna nog even langs wat winkels gelopen:
Bij Donquijote in Kabukicho:
En naar een Mos Burger bij het station:
Om toch nog even een Rice Burger te proberen Als je goed kijkt zie je ‘m zitten, ergens verstopt tussen de sla!
Dag 19 - Odaiba en naar huis
Zo. De laatste dag in Japan. We vliegen vanavond om 22:30 dus hebben nog een dag om in Tokyo door te brengen.
Na het uitchecken zijn we naar Odaiba gegaan:
Ze hadden in Aqua City een soort tentoonstelling die bij nader inzien nogal sneu was: Ga Kyo Aquarium. Ze hebben een lading aquariumbakken met vissen erin. En ledverlichting.
De lampen verkleuren de hele tijd en de aquaria zijn erg klein. Dus de Japanse Partij voor de Dieren zal er wel niet blij van worden.
Maar goed. De vissen zaten er al in, dus dan konden we net zo goed even gaan kijken. Een kaleidoskoop met vissen. Je moet er maar op komen:
Naast het aquariumgebouw stond de Japanse versie van het Vrijheidsbeeld.
Het beeld is met z'n 12 meter ongeveer 1/7e van de hoogte van de echte:
Het beeld weegt 9 ton. Het ziet er wel mooi uit, zo tussen de bloesems, nog iets frisser dan die in New York:
Van het vrijheidsbeeld zijn we naar het Fuji Broadcasting Center gelopen:
Je kon met de lift naar de 25e verdieping, bovenin de Hachitama Spherical Observation Room. Een foto genomen vanaf de parkeergarage in Divercity:
Vanuit de observatiekamer had je uitzicht op het centrum van Tokyo, met de Tokyo Tower:
Het gebouw is 123.45 meter hoog en ontworpen door Kenzo Tange. De bol bovenop weegt 1350 ton en ligt net niet in het midden:
Aan de andere kant van het gebouw keek je op een stuk van Aomi, de haven van Tokyo:
In de middag zijn we naar de Divercity mall gegaan. Natuurlijk even kijken bij de RX-0 Unicorn Gundam:
Deze gundam is bijna 20 meter hoog:
Eens in de twee uur doet ie een showtje en we waren er toevallig toen die van 15:00 begon. Dat was echt weinig spannends. Iedereen stond ook een beetje te kijken van 'is dit alles?' Er gaan wat lampen aan en de eenhoorn op z'n hoofd splitst in tweeën. Dan was die in Yokohama die echt bewoog en een paar passen leek te zetten stukken indrukwekkender!
"The Flame of Freedom", een 27 meter hoog kunstwerk dat ernaast stond:
Tulpen en bloesems, een goeie combinatie:
Aan het eind van de middag zijn we teruggegaan naar Shinjuku.
Een laatste keer tonkatsu eten:
Met een koud biertje erbij:
En toen met de Narita Express van 18:09 terug naar het vliegveld.
Inchecken was weer ouderwets drama. Ze hadden een aparte rij voor als je al online ingecheckt was, maar ook daar stond je gewoon anderhalf uur te wachten.
Op Dubai ging het ondanks de drukte allemaal erg vlot: je moest alleen je handbagage nog een keer door de securityscanner gooien en daarna stond je in een paar minuten bij de gate.
De tweede vlucht verliep voorspoedig...
... tot we moesten landen. Daar waren vanwege de windstoten drie pogingen voor nodig:
Maar uiteindelijk is alles goed gekomen en stonden we een half uurtje later dan gepland aan de grond. De douane ging vlotjes, maar wachten op de koffers duurde bijna 40 minuten, omdat d'r zo belachelijk veel mensen in een A380 passen.
Achteraf heb ik eens even de stappenteller op de telefoon bekeken: de afgelopen weken hebben we 205 kilometer gelopen.
Dag erna stond er nog een artikeltje online:
Nog wat gekocht in Japan?
Mwah, valt mee:
No comments:
Post a Comment