Dag 07 - Universal Studios Japan

Waren we eindelijk een beetje gewend aan de Japanse tijdzone, zag ik dat er vandaag om 12 uur kaartjes voor Drake in Las Vegas (in augustus) in de verkoop gingen. Daar is het alleen 16 uur vroeger dan hier, dus dat was om 04:00 onze tijd. Om kwart over drie wakker geworden, laptopje aangezet, lading tabbladen geopend en succes!

Daarna nog een uurtje of twee geslapen en toen zijn we naar Universal Studios Japan gegaan. Het park ging rond 08:30 open, dus we waren er op tijd. Samen met de rest van Osaka:

Ze hebben hier sinds een paar jaar een Super Nintendo World:

Door het hele park heen zie je dingen uit de Mario-spellen:

Maar, ze hebben ook nog wat andere attracties, zoals Amity Island:

Uit Jaws:

Na de attractie even op de foto, “Please, actu scarud”:

Een ander nieuw onderdeel van het park is “The Wizarding World of Harry Potter”. Waar ze een dorpje hebben nagebouwd:

De Hogwarts Express:

En natuurlijk het kasteel:

In het kasteel was de “Harry Potter and the Forbidden Journey” attractie. Een soort achtbaan door een 3D-achtige film heen. Op de schermen werd de wereld geprojecteerd, waardoor het leek alsof je door het kasteel en de bossen eromheen vloog op een bezemsteel. Mooi gemaakt, maar ik was blij dat het voorbij was, want ik werd d’r aardig misselijk van. Van Harry Potter liep je zo San Francisco binnen. Op de achtergrond liep gewoon de snelweg waar auto’s reden:

Inmiddels was het tegen 11:00 en wilden we wat eten. Er stond een hotdogwagentje met een beste rij ervoor. Ruim een half uur laten waren we aan de beurt. “One hotdog, and one hotdog without cheese”. Beantwoord met een vragende blik. “No cheese? Cheese allergy”. Ik dacht als ik nou ja zeg, dan krijg je zéker geen kaas. Maar helaas: ze rende naar de telefoon en ging de manager bellen, waarschijnlijk om te checken of ze wel veilig een hotdog zonder kaas kon uitdelen aan iemand die allergisch is.

Dus toen ze terug kwam heb ik via Google translate laten zien dat het niet om allergie ging, maar gewoon om geen zin in kaas. OK, dus nog een keer bellen met de manager. Vervolgens kwam de manager zelf even checken of d’r echt niemand allergisch was. En toen kregen we de hotdogs mee. Eén zonder, en één met kaas:

30 minuten in de rij staan voor eten was hier trouwens standaard. Echt apart om te zien dat Japanners dat zonder morren doen. Vooral omdat je bij elk standje wat anders kunt krijgen, dus elke keer opnieuw staan ze minimaal een half uur in de rij: Super Mario popcorn, 45 minuten. San Francisco taco’s, 30 minuten. Super Mario sweets, 60 minuten. En daarnaast heb je de rijen voor de attracties. Jurassic Park: 110 minuten:

Dit was een wildwaterbaan, dus we waren voorbereid. Gelukkig zaten we helemaal achterin:

Want er vloog aan het eind aardig wat water overheen:

Een bewegende dino in de giftshop:

En een lopende dino, met twee Japanners erin, denk ik:

Voor Super Nintendo World moest je een timed entry ticket hebben. Ik had een maand of drie geleden online Express Passes kunnen kopen voor 7 attracties, waaronder twee in Super Nintendo World, zodat er ook een timed entry bij in zit. Wij mochten om 13:00 het Nintendohoekje van het park binnen:

Met de Express Pass hoef je ook nergens in de lange rij te staan. Je skipt een heel stuk en komt vooraan in de rij bij de attracties terecht, zodat je in de parktijk niet langer dan 10-15 minuten moet wachten. Om  Super Mario World in te gaan loop je door een rioolbuis…

En dan sta je opeens in een computerspel:

Je kunt het kasteel van Bowser in voor Mario Kart: Koopa’s Challenge:

Bovenaan de trap een standbeeld van Bowser:

De trofeeēn uit Super Mariokart:

Een leuk lampje:

Je rijdt door de attractie op een kart op een rails. Voor je ogen heb je een doorzichtig schermpje waarop een race geprojecteerd wordt. Met de knoppen op het stuur kan je dan tegenstanders beschieten. Op zich leuk verzonnen:

Eens in de zoveel tijd lieten Mario en Luigi zich zien in het park:

Het kasteel van princess Peach:

De tweede attractie die ze hebben is Yoshi’s Adventure. Hier rijd je in een karretje door Yoshi’s wereld heen:

Lekker rustig, niet al te gek:

Toen we in de middag terug naar het hotel wilden gaan begon er net een parade. Heel bizar. Het heette de NO LIMIT! Parade. De straat stond vol met mensen met mondkapjes:

Yoshi:

Aan het eind begonnen ze te zingen: No Limit, let’s go! En gooiden ze de touwtjes die iedereen op afstand moesten houden lost, zodat iedereen rondom de wagens kon gaan staan. Het idee leek mij dat ze wilden aangeven: yo, kappen met die mondkapjes en doe weer eens normaal. Maar die boodschap komt nog niet echt aan:

Omdat we in het park geen zin hadden om in de rij te staan voor eten hebben we naast het hotel maar een paar lekker broodjes gehaald:

’S avonds zijn we nog even door de buurt gelopen:

En Okonomiyaki gaan eten:

Bij een boekhandel verkopen ze “tijdschriften” waar vaak wat extra’s bij zit. Of in dit geval: tassen waar een tijdschrift omheen zit. De Mini Boston Shoulder Bag Book:

In Parco stond een takoyaki standje van Lego:

En een gigantische hamburger:

Osaka Castle op de putdeksels: